یار من

یار من گمشده ایست

گاه گاهی گذری  می کند   از کوچه  ما

نه بهار است ، نه پاییز ، نه تک بیت غزل 

یار من یک دریاست

یارمن رایحه ای خوشنام است

شعر یک دیوان است

ناب ترین شعر زمان

 تو مرا می‌فهمی   

  من تو را می‌خواهم  

  و همین ساده‌ترین قصه‌ یک انسان است    

  تو مرا می‌ خوانی

 من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم                 

تو هم می دانی تا ابد در دل من می مانی               

۱۲ / ۱۲

دوباره تولدی دیگر تو در کنارم نیستی و من تنها مقابل شمعهائی فروزان

 نشسته ام و دوباره چشمان منتظرم خیره مانده.دوباره چشمانم را آرام

 می بندم و همان آرزو را درون قلب خود زمزمه می کنم و چشمانم را

 آرام باز می کنم به امید محقق شدن آرزوهایم شمعهارا با نفسی پر از

 آه و افسوس خاموش می کنم ولی می دانم این بار هم آرزویم برآورده

نخواهد شد...

آری جای خالی تو را احساس می کنم کاش بودی با صدای بلند می گفتی

 تولدت مبارک سپس لبان سرخ و زیبایت را برایم هدیه می کردی و

 آرام مرا در آغوش می گرفتی ولی حیف...

ایران من

چشم به راه

من تو را چشم در راهم ...