ترانه های محبوب من ۱۵

رفتی و خاطره های تو نشسته تو خیالم!
بی تو من اسیر دست آرزوهای محالم!
یاد من نبودی اما، من به یاد تو شکستم!
غیر تو که دوری از من ، دل به هیچ کسی نبستم!

هم ترانه! یاد من باش!
بی بهانه یاد من باش
وقت بیداریِ مهتاب،
عاشقانه یاد من باش!

اگه باشی با نگاهت، میشه از حادثه رد شد!
میشه تو آتیش عشقت، گُر گرفتنُ بلد شد!
اگه دوری، اگه نیستی، نفس فریاد من باش!
تا ابد، تا تهِ دنیا، تا همیشه یاد من باش!

هم ترانه! یاد من باش!
بی بهانه یاد من باش!
وقت بیداریِ مهتاب،
عاشقانه یاد من باش!

بی تو می میرم

یه سلام عاشقونه

با یه بغض بی بهونه

می نویسم تا بدونی

یاد تو، تو دل می مونه

یادته وقتی می رفتی

دم به دم نگات می کردم

بغض سنگین توی چشمام

گفتی: صبر کن برمی گردم

یادته قسم می خوردیم

عزیزم بی تو میمیرم

اما حالا که تو نیستی

من با دلتنگی اسیرم

یادمه وقتی می گفتم

به خدا نمیری از یاد

آه سردی می کشیدی!

توی قلبم مثل فریاد

اما حالا که تو نیستی

حال و روز من خرابه

آخر قصه ی عاشق

اشک و ماتم و سرابه

اما حالا که می بینم

بی تو دل رنگی نداره

توی آسمون چشمام

غروبا بارون می باره

می دونی طاقت ندارم

با غم و غصه اسیرم

زود بیا که خیلی تنهام

به خدا بی تو میمیرم 

پرواز همای و همسر و فرزندانش شهریار و مهریار - اصفهان -آبان ماه

ترانه های محبوب من ۱۴

گویند که دوزخی بود عاشق و مست

 گویند که دوزخی بود عاشق و مست

          قولی است خلاف دل در آن نتوان بست

                   گر عاشق و میخواره به دوزخ باشد

                             فرداست ببینی که بهشت همچون کف دست  

 ای مفتی شهر از تو بیدارتریم

          با این همه مستی ز تو هشیارتریم

                   تو خون کسان نوشی و ما خون رزان

                   انصاف بده کدام خونخوارتریم ؟

گویند کسان بهشت با حور خوش است

          من میگویم که آب انگور خوش است

                   این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار

                             کاواز دهل شنیدن از دور خوش است

این می چه حرامی است که عالم زان میجوشد ؟

یک دسته به نابودی نامش کوشند 

          آنان که بر عاشقان حرامش کردند

                   خود خلوت از آن پیاله ها مینوشند

آن عاشق دیوانه که این خمار مستی را ساخت

           معشوق و شراب و می پرستی را ساخت

                         بی شک قدحی شراب نوشید از آن

                                      سرمست شد و جهان هستی را ساخت

ترانه های محبوب من ۱۳

زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه ؟

         ساغر باده بود بر سر دستم به تو چه ؟

                   تو اگر گوشه محراب نشستی صنمی گفت چرا؟

                                      من اگر گوشه میخانه نشستم به تو چه ؟

آتش دوزخ اگر قصد تو و ما بکند

             تو که خشکی چه به من من که تر هستم به تو چه ؟

من همان مجنون مست یاغیم

         روز و شب محتاج جام باقیم

                   یک شب کنار زاهد و یک شب کنار ساقیم

            از باده مدهوشم کنید

در خرقه پنهان میکنم

         می را کتمان میکنم

                   ترک ایمان میکنم

                            هی بشکنم پیمان و هی

                                      تجدید پیمان میکنم

                                                ترک ایمان میکنم

                                                از باده مدهوشم کنید

پندم ای زاهد مده

         با که گویم ؟

                   من نمیخواهم نصیحت بشنوم

آی مردم

         پنبه در گوشم کنید        از باده مدهوشم کنید 

دردی کشم  دردی کشم

         بار رفیقان میکشم

                   پر میکشم همچون همای

                            درآتشم   درآتشم  درآتشم

                                      ای وای و خاموشم کنید

                                      از باده مدهوشم کنید